“Ik wilde rust en verder met mijn leven”

“De eerste jaren dat mijn moeder en ik in Middelburg woonden verwaterde ons geloof steeds meer. Een aantal keer per week kwamen er Jehova’s getuigen aan de deur om te vragen waarom wij niet meer naar de kerk kwamen, en hierdoor kreeg ik steeds meer afkeer van het geloof en de kerk. Ik wilde de verplichting niet meer. Er kwam een leegte in mij die ik vulde met gamen, drank en feesten. Ik had geen doelen meer in mijn leven, voelde vaak stress over mijn vader en was niet gelukkig. Ik zei tegen mijzelf dat als er nog één keer iets zou gebeuren rondom mijn vader ik het contact met hem zou verbreken. Ik wilde rust en wilde verder met mijn leven.”

Jarenlang leeft Rivan zijn leven op deze manier. Hij krijgt een baan in de haven van Vlissingen en tijdens zijn werk krijgt hij een telefoontje van de politie met de vraag: ‘Bent u de zoon van?’. “Mijn vader was ergens vanaf gesprongen en lag zwaargewond in het ziekenhuis. Ik was verstijfd, en aan de ene kant dacht ik: ‘Ik moet naar mijn vader toe’ maar ik dacht ook: ‘Ik moet nu voor mijzelf kiezen. Het is tijd dat ik mijn eigen leven op orde krijg, gelukkig word en genees van alles wat ik heb meegemaakt’. Mijn collega’s zeiden dat ik naar mijn vader toe mocht gaan, maar in plaats daarvan reed ik naar huis. Onderweg ben ik gestopt en heb ik gehuild en geschreeuwd. Ik schreeuwde naar God: ‘Als U bestaat, laat U zien! Laat Uw stem horen! Waarom verdien ik dit?! Waarom mag ik nooit gelukkig zijn?! Als U mij gelukkig kunt maken wil ik mijn leven aan U geven.’”

“Waar vroeger de zaterdag mijn lievelingsdag was, is dat nu de zondag”

“Na mijn burn-out kwam ik, onder andere door het sporten, weer in contact met mensen van vroeger. Een aantal van hen hadden God ook leren kennen, en daar hadden we gesprekken over. Het was, en is, heel fijn om elkaar te motiveren om dichter naar God te groeien.”
“Ik heb twee jaar alleen geloofd, maar kreeg steeds meer de behoefte om naar een kerk te gaan. Via een vriend hoorde ik over Mozaiek0118, en daar bezoek ik nu bijna een jaar de diensten. Waar vroeger de zaterdag mijn lievelingsdag was, is dat nu de zondag. Op deze dag kan ik tot rust komen. Ik geniet van de muziek tijdens de dienst en van het woord dat gedeeld wordt. Ondanks dat ik van God los heb geleefd mocht ik God leren kennen. Dat blijf ik bijzonder vinden. God is er voor iedereen! Waar je ook vandaan komt, hoe lang je al niet hebt gebeden, wat je ook hebt gedaan.”

“Toen ik mijn leven weer op een rijtje had kreeg ik een droom. Ik was, samen met anderen, op de vlucht. We waren in een bergachtig landschap en werden achtervolgd door iets donkers, iets demonisch. Uiteindelijk kwamen we op een groen grasveld vol kleurrijke bloemen, we waren gered! Ik zag dat de bergen achter ons instortten over dat wat ons achterna had gezeten. Ik voelde een hand op mijn schouder en toen ik omkeek zag ik Jezus. Hij zei: “Zie je wel? Je hoefde alleen maar op Mij te vertrouwen en alles is goed gekomen.” Ik werd huilend wakker, het was zó echt! God bestaat en wil je helpen. Zet de deur van je hart open en zoek Hem.”

“Nadat ik net tot geloof gekomen was, was ik heel radicaal. Ik wilde het geloof opdringen aan vrienden en aan mijn moeder. Dat heb ik moeten afleren. Ik probeer nu te getuigen door mijn leven heen en door zaadjes te planten. God doet de rest. Het is niet altijd makkelijk. Ik heb ook vrienden die zien dat ik veranderd ben, maar die niet zullen zeggen dat het door God komt. Ze vinden het mooi dat ik rust gevonden heb, maar het is zoveel meer. Kijk waar ik vandaan kom! Ik wil zó graag laten zien dat het geen sprookje is.”

“Waar ik ook heel dankbaar voor ben, is dat ik weer een goede band heb opgebouwd met mijn moeder. Ik ben vaak boos op haar geweest, omdat ik zag dat mijn vrienden een andere band met hun ouders hadden. Waarom had ik dat niet? Nu zie ik dat mijn moeder daar niets aan kon doen. Mijn geloof mag ik ook delen met haar. Zij heeft door alles wat er is gebeurd last van angst en depressie, maar ik bid voor en met haar en vertel alles aan God. Ik heb geleerd om zorgen en stress bij God neer te leggen en het daar te laten. Als mijn dag begint bid ik: “Deze dag leg ik in Uw handen”, en dan weet ik dat het goed komt. Ik doe mijn werk en God doet de rest.”